Dlaczego warto czytać i rozważać proroctwa biblijne?

Cel proroctw

Lektura proroctw pomaga do zrozumienia Bożych zamiarów i rozwoju właściwego charakteru, przygotowując naśladowców Chrystusa do dobrego dzieła.

Jednym z głównych zadań proroctw było wskazywanie na Mesjasza i wydarzenia jego dotyczące.

Bóg Abrahama i Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem, który uważał, że należało go wypuścić na wolność;

Wy jednak zaparliście się Świętego i Sprawiedliwego, i prosiliście o ułaskawienie wam mordercy.

(…)

A teraz, bracia, wiem, że w nieświadomości działaliście, jak i wasi przełożeni;

Bóg zaś wypełnił w ten sposób to, co zapowiedział przez usta wszystkich proroków, że jego Chrystus cierpieć będzie.

Przeto upamiętajcie i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze,

Aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby posłał przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa,

Którego musi przyjąć niebo aż do czasu odnowienia wszechrzeczy, o czym od wieków mówił Bóg przez usta świętych proroków swoich – Dzieje Ap. 3:13-21 (BW).

Apostoł Piotr w swoim kazaniu do żydów w Jerozolimie wyraźnie podkreślił, że proroctwa mówiły o Mesjaszu. Obecnie stanowią one w harmonii ze świadectwem apostołów i pierwszych chrześcijan podbudowę naszej wiary w oczekiwaniu na Jego Królestwo na ziemi.

Znajomość proroctw, umiejętność dostrzeżenia w nich wypowiedzi dotyczących Mesjasza w różnych etapach jego działania pozwala zrozumieć Boży zamiar względem człowieka i to, jakimi etapami Pan Bóg realizuje swój plan.

Mężowie izraelscy! Posłuchajcie tych słów: Jezusa Nazareńskiego, męża, którego Bóg wśród was uwierzytelnił przez czyny niezwykłe, cuda i znaki, jakie Bóg przez niego między wami uczynił, jak to sami wiecie,

Gdy według powziętego z góry Bożego postanowienia i planu został wydany, tego wyście rękami bezbożnych ukrzyżowali i zabili;

Ale Bóg go wzbudził, rozwiązawszy więzy śmierci, gdyż było rzeczą niemożliwą, aby przez nią był pokonany.

Dawid bowiem mówi o nim: Miałem Pana zawsze przed oczami mymi, Gdyż jest po prawicy mojej, abym się nie zachwiał.

Przeto rozweseliło się serce moje i rozradował się język mój, A nadto i ciało moje spoczywać będzie w nadziei,

Bo nie zostawisz duszy mojej w otchłani I nie dopuścisz, by święty twój oglądał skażenie.

Dałeś mi poznać drogi żywota, Napełnisz mnie błogością przez obecność twoją

Mężowie bracia, wolno mi otwarcie mówić do was o patriarsze Dawidzie, że umarł i został pogrzebany, a jego grób jest u nas aż po dzień dzisiejszy.

Będąc jednak prorokiem i wiedząc, że mu Bóg zaręczył przysięgą, iż jego cielesny potomek zasiądzie na tronie jego,

Mówił, przewidziawszy to, o zmartwychwstaniu Chrystusa, że nie pozostanie w otchłani ani ciało jego nie ujrzy skażenia.

Tego to Jezusa wzbudził Bóg, czego my wszyscy świadkami jesteśmy;

Wywyższony tedy prawicą Bożą i otrzymawszy od Ojca obietnicę Ducha Świętego, sprawił to, co wy teraz widzicie i słyszycie.

Albowiem nie Dawid wstąpił do nieba, powiada bowiem sam: Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej,

Aż położę nieprzyjaciół twych Podnóżkiem stóp twoich.

Niechże tedy wie z pewnością cały dom Izraela, że i Panem i Chrystusem uczynił go Bóg, tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście – Dzieje Ap. 2:22-36 (BW).

Podziel się